Love is true's profile.•.•*...LovE is TrutH B...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
.•.•*...LovE is TrutH BUT CannoT TrusT...*•.•. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
November 14 เหนื่อยมากกกกกเกรดออก จบออกมาก็นึกว่าจะสบาย
ชีวิตนะชีวิตที่ยังอีกจะแสนยาวไกล ต้องเหน็ดเหนื่อยอีกนาน
จบออกมาก็เพิ่งจะได้เรียนรู้นะเนี่ย ว่านักศึกษาจบออกมา
มันหางานลำบากยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้
มีแต่คนรับะไรที่มีประสบการณ์กันทั้งนั้น
แล้วจะให้นักศึกษาจบใหม่อย่างเราไปหาประสบการณ์ได้ที่ไหน
ก็เพิ่งจะเรียนจบออกมา ความรู้ก้ยังมีแค่ในตำรา
ส่วนประสบการณ์การทำงานก็ไม่มี
เหนื่อย..ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีใครรับเข้าทำงานซะที
ตอนแรกหวังไว้ว่าอยากทำงานเกี่ยวด้านที่เรียนมา
อยากทำงานอะไรที่มันใช้ภาษา
แต่เอาไปเอามา ก็จริงอย่างที่เค้าพูดกัน
จบออกมาก็ไม่ได้ทำงานอะไรอย่างที่เรียนมาหรอก
จริงอย่างที่เค้าว่ากันแฮะ..
ตอนนี้ ให้ทำงานไร ก็ได้และ เงินเดือนเท่าไหร่ก็เอาและ
แลกกับได้คำ ๆ เดียว ที่เรียกว่า "ประสบการณ์"
ตอนนี้ต้องอาบน้ำ สระผมบ่อยหน่อยอ่ะ
เพราะว่าเดินหางาน จนฝุ่นเกาะเต็มเนื้อเต็มตัวไปหมด
ไม่รูว่าเมื่อไหร่จะมีคนรับเข้าทำงานซะที
เท้าระบม หน้าก็ดำเพราะตากแดด เด่วฝ้าขึ้นพอดี
บริษัทต่าง ๆ : ช่วยรับหนูเข้าทำงานทีเถอะนะคะ ถึงไม่มีประสบการณ์ แต่มีความสามารถเยอะ เรียนรู้งานเร็ว ขยันทำงานนะคะ
เพื่อน ๆ : เปนไงกันบ้าง คิดถึงเพื่อน ๆ ทุก ๆ คนเลยนะ จะเป็นกำลังใจให้นะ สู้เค้า สู้ ๆ สู้ตาย สู้เพื่อแม่เน้อ
ป๊า กะ แม่ : มะไหร่จะมีคนมาจ้างหนูไปทำงานซะทีอ่ะ เครียดมากเลย เป็นกำลังใจให้หนูด้วยนะ คิดถึงป๊า กะแม่จังเลยอ่า อยากกลับบ้านไปกอดจังเลย
คน ๆ นั้น : เกิดรึยังหว่า หรือว่าอยู่แถวไหนอ่ะ ถ้ารู้ ช่วยมาหาทีนะ เพราะตอนนี้ขาดกำลังใจ และเหงาใจมาก ๆ ค่ะ ถ้าทราบแล้วติดต่อกลับด่วนนะคะ จะรอ (เฮ้อ) October 25 เคยถูกเพื่อน...แย่งความรักไม๊ฉันไม่เคยเชื่อตัวเองเลยว่า . . . นี่มันคงเริ่มจากเธอ ที่พาเขามารู้จักฉัน
August 19 สัปดาห์ Universiadeสวัสดีค่ะ ทุก ๆ คน สบายดีกันใช่มะ
วันนี้เราเข้ามาอัปเดตและเล่าเรื่องราวอันแสนจะสนุก และสุดทรมาน
วันนี้เป็นวันสุดท้าย ในการทำงานกีฬามหาวิทยาลัยโลก
เมย์ได้ทำงานเป็น Attache หรือ คนดูแลนักกีฬา
เมย์ดูแลนักกีฬายูโด ของประเทศ Belarus อ่ะ
เวลาทำงานนะ มีทั้งสนุกมากและก็เหนื่อยโคตร ๆ
ตอนแรกก็มีท้อแท้ หมดกำลังใจที่จะทำเหมือนกันนะ
เพราะข้าวก็ไม่ได้กิน นอนก็ไม่พอ
แถมแต่ละวัน ต้องมาโดน coach ว่า
รองรับอารมณ์ของโค้ช เวลาไม่พอใจอะไรขึ้นมาก
และก็นักกีฬาไม่ friendly อีกต่างหาก
แถมที่แย่สุด ๆ เลย ก็คือ ทั้งโค้ชและนักกีฬา
ไม่สามารถพูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย
พวกเค้าพูดแต่ภาษารัสเซียกันทั้งหมดเลยอ่ะ
แล้วพอเวลาเราเข้าไปคุยกับเค้านะ เค้าก็เมินหน้าหนี ไม่คุยด้วยอ่ะ
แต่สุดท้าย โบ๊ทเพื่อนสุดเลิฟ ก็ได้พูดให้กำลังใจ
และทำให้เราไม่ท้อแท้ และมีกำลังใจทำงาน
และสุดท้าย ก็มีนักกีฬาคนนึง friendly ขึ้นมา ก็เลยรู้สึกดี
และอีกอย่างที่ทำให้มีกำลังใจและรู้สึกดี
ก็คือนักกีฬานานาประเทศที่แสนจะหล่อ ล่ำ บึก ซะไม่มีเลย
หล่อบาดใจมากมาก
บางคนนึกง่านายแบบมาวิ่งแข่งกัน
พอมาวันหลัง ๆ เนี่ย เริ่มที่จะไม่มีงานให้ทำ เพราะว่า
เช่เม และ เช่โบ๊ท ไม่สนใจนักกีฬาและโค้ชแล้ว
เพราะว่าพวกเค้าทำตัวไม่ค่อยดีเท่าที่ควร
เค้าเอาแต่ใจมากมาก และพูดไม่รู้เรื่องมากมาก
เช่ทั้งสองเลยปล่อยให้ลอยแพซะเลย
แต่ไม่ใช่ไม่ดูแล ไม่เป็นห่วงนะ
แต่ขอเป็นเช่ที่อยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ และกัน
(อิอิ)
และเมื่อวานมานี้นี่เอง เป็นพิธีปิดงาน
เมย์ โนรี ตี๋น้อย น้องวิท พี่มิค พี่อั้มและเนปจูน ได้ไปเดินถือธงประเทศ
ตอนแรกก็เฉย ๆ สนุกนิด ๆ แต่พอเอาเข้าจิง
ฝนอันมาตกซะงั้น ต้องยืนตากฝนเป็นเวลาเกือบชัวโมง
กลับมาเพลียมาก ๆ เลยอ่ะ กลัวไม่สบายมาก ๆ เลย
แต่สุดท้ายก็ผ่านมาได้ด้วยดี
นักกีฬาก็เริ่มกลับกันไปเกือบจะหมดแล้ว
แล้วเช่เมและเช่โบ๊ทก็ได้ซื้อของที่ระลึกให้ด้วย
และที่สำคัญเลย ได้รับประสบการณ์อย่างมาก ๆ
สำหรับการทำงานนี้ ได้ทั้งภาษาแปลก ๆ เพื่อนใหม่ ๆ
สภาพแวดล้อมที่ดี และไม่ดี การแก้ไขสถานการณ์ต่าง ๆ
และอาหารตาที่แสนจะเพลิดเพลินจิต (อันนี้คิดว่าไม่เกี่ยว)
เพื่อน ๆ IS : หลังจากจบงานนี้ เราก็ยังไม่หายเหนื่อย เพราะเรามีโปรเจคอีกตั้ง 2 อัน รอให้เราทำอยู่ข้างหน้า สู้ ๆ สู้เค้านะ
เพื่อน ๆ IBM : หลังจากงานนี้ก็ต้องเริ่มอ่านหนังสือกัน เพราะอีกไม่นาน เราก็จบกันแล้วหนิเนอะ สู้ ๆ เน้อ
สุดท้ายก็ขอให้เพื่อน ๆ ทุก ๆ คน ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ
และก็ตั้งใจอ่านหนังสือ และทำโปรเจคกันซะนะคะ
เพื่ออนาคตอันสดใสของชาวเรา
โอกาสหน้าจะมาเล่าให้ฟังใหม่เน้อ August 03 แม่โกหกผม 8 ครั้ง ในชีวิต
July 28 สัปดาห์นรกหวัดดีค่ะ ทุก ๆ คน ทั้งเพื่อน ๆ และคนแปลกหน้า
ตอนนี้รู้สึกโล่งมากมากเลยแหละ เพราะว่าผ่านการพรีเซ้นต์โปรเจคแล้ว
หลังจากที่ต้องนั่งหลังขดหลังแข็ง ตรากหน้าตรากตำ
ทำทั้งวัน ทั้งคืน ไม่ได้หลับ ไม่ได้นอน
ไม่ได้กิน ไม่ได้เที่ยวกับชาวบ้านชาวเมืองเลยเนี่ย
หน้าทรุดโทรม ร่างกายย่ำแย่
แต่สุดท้ายก็ผ่านพ้นมาได้แล้ว
ที่เหลือค่อยว่ากันทีหลัง แต่ตอนนี้ขอทำตามใจ ทำตามอารมณ์
และจะขอนอน นอน นอนแล้วก็นอนให้เต็มอิ่มเลย
งั้น....ไม่ระบายและ ไปนอนและนะ
**แต่สุดท้าย**
เราขอเป็นกำลังใจให้เพื่อน ๆ ทุก ๆ คน
ทั้งเพื่อน ๆ ที่อินเตอร์ ราชมงคล และทุก ๆ คน
ที่ตอนนี้มีชะตาชีวิตเหมือนกันกับเรา
ขอให้สู้ ๆ สู้ต่อไปนะคะ สู้ตายเพื่ออนาคตค่ะ
**คราวหน้าจะเล่าให้ฟังหใม่นะจ๊ะ
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
